साइला बाहुन

– मनोज वोगटी

साइला बाहुनले बाजेलाई पछ्याएनन्‌

बाबुलाई पछ्याएनन्‌।

उसले भने- म म भएर बॉंच्छु

म आफै बनाउँछु बाटो।

धेरै दाजुभाईबीच

कुन्नि किन साइला मिल्नै सकेनन्‌

भने- बरू कोइलाखानी जान्छु

पढ़्न जॉंदिनँ।

म ठग्दिनँ

यसरी नै एकदिन अग्लिन्छु।

उसको कोठा छुट्टियो

फोक्टा छुट्टियो।

एकदिन

त्यही कोठामा सर्किनी कान्छी पसिन्‌

त्यसपछि त पानी छुट्टियो

जिन्दगानी छुट्टियो।

साइला बाहुनलाई गाउँबाटै निकालियो

नाउँबाटै निकालियो।

आहिले साइलाको आफ्नै गाउँ छ

आफ्नै नाउँ छ।

उ अहिले भन्छ-

मेरो नाउँ कसैले मेट्न सकेन

मेरो गाउँ कसैले मेट्न सकेन

जसले मेट्न खोजे

उनीहरूले नै

मेरो आफ्नो नाउँ बनाए

मेरो आफ्नो गाउँ बनाए

यसो गर्न मैले नै उनीहरूलाई सघाएँ।

Advertisements

१ टिप्पणी (+add yours?)

  1. Santiago
    सेप 30, 2010 @ 14:20:19

    wow!I liked this poem,the content it speaks is appreciated from the heart.

    जवाफ फर्काउनुहोस्

जवाफ लेख्नुहोस्

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / बदल्नुहोस )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / बदल्नुहोस )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / बदल्नुहोस )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / बदल्नुहोस )

%d bloggers like this: